در سال ۱۹۶۳ پورشه در نمایشگاه فرانکفورت خودروی اسپرتی را رونمایی کرد که قرار بود جانشین مدل ۳۵۶ شود. اکنون سادگی بصری و پیچیدگی مهندسی، این ماشین اسپرت را به چنان درجه‌ای از اعتبار و محبوبیت در جهان خودرو رسانده که شاید پنجاه سال پیش تصورش برای خود پورشه هم ممکن نبود. 
امروز ۹۱۱ نه تنها از معتبرترین خودروهای اسپرت جهان بلکه قلب کارخانه پورشه است. کمتر ماشینی در تاریخ خودروسازی وجود دارد که توانسته باشد این مدت طولانی سنت و اعتبار خود را حفظ کند و تا این حد بر مدل‌های دیگر خودروساز تأثیر بگذارد. 
۹۱۱ براساس طرح‌هایی ساخته شد که فردیناند الکساندر پورشه در دهه پنجاه کشیده بود. او را درخانواده «بوتزی» صدا می‌کردند. فردیناند نوه بنیانگذار کارخانه پورشه بود و در اوایل دهه شصت مدیریت استودیوی طراحی پورشه را برعهده داشت. او بعد از خروج از پورشه استودیوی طراحی خود را تاسیس کرد و ده ماه پیش در ۷۶ سالگی از دنیا رفت. {+}

بوتزی ابتدا به ارجحیت طراحی در ساخت خودرو معتقد بود اما هنگامی پروژه ۹۱۱ شروع شد نظرش عوض شده بود و باور داشت که یک طراحی خوب آنی است که یک مهندسی ناب را تکمیل کند. این جمله از او نقل شده که «طراحی برای ایجاد یک چهره جدید نیست بلکه باید در خدمت یک منفعت باشد.»
طرح او برای ۹۱۱ با الهام از طرح «اروین کومندا» برای اولین فولکس‌واگن و پورشه ۳۶۵ تهیه شد. در نهم ژوئن سال ۱۹۶۰ مدیریت پورشه مجوز ساخت موتور شش سیلندر باکسر این خودروی اسپرت  را تأیید کرد. قدرت این موتور ۱۲۸ اسب بخار بود و حداکثر سرعت ماشین با آن به ۲۱۰ کیلومتر در ساعت می‌رسید.
پورشه از خطوط مشابه ۳۶۵ در طراحی خودرو استفاده کرده بود، اما ماشین کمی بزرگ‌تر و کاربردی‌تر بود. پدرش، فری پورشه، اصرار داشت که ماشین باید به اندازه حمل وسایل گلف جا داشته باشد. او بعداً در توصیف ۹۱۱ گفت « ۹۱۱ تنها ماشینی است که می‌توان هم در صحرای آفریقا، هم در مسابقات له‌مان و هم در راه سینما در ترافیک نیویورک با آن رانندگی کرد.»

نام رسمی ماشین «تیپ ۹۰۱» بود، اما پژو که حقوق معنوی همه اعداد سه رقمی که رقم وسطشان صفر بود را در اختیار داشت، به این نام اعتراض کرد و در نهایت نام ماشین به ۹۱۱ تغییر داده شد. 
ماشینی که در سال ۱۹۶۴ به بازار عرضه شد آنقدر خوب بود که نام ۹۱۱ را برای همیشه جاودانه کرد. حتی وقتی پورشه در سال‌های بعد مدل‌های جدید را با کد ۹۹۳، ۹۹۶ و ۹۹۷ از هم متمایز کرد کرد، نام ۹۱۱ همچنان بر پیشانی خودرو باقی ماند. 
پورشه در سال ۱۹۶۵ مدلی با موتور قوی‌تر ۱۵۸ اسب بخاری به بازار عرضه کرد و در طول ده سال بعد مدل‌های مختلف بدون سقف یا با سقف نیمه بازشو، و با موتورهای قوی‌تر به بازار آمد. مدل کاررا آر.اس. که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد با وزن کمتر از ۱۰۰۰ کیلوگرم موتوری ۲۰۷ اسب بخاری داشت.

۹۱۱ در سال ۱۹۷۳ دستخوش تغییرات زیادی شد و تولیدش تا سال ۱۹۸۹ ادامه پیدا کرد. این بیشترین زمانی است که یک نسل از ۹۱۱ به بازار عرضه شده است. با اینکه خودرو از اول طراحی شد، اما خطوط اصلی و ظاهر خودرو حفظ شد. در سال ۱۹۷۴ و با‌عرضه مدل توربو، صفحه مهمی از داستان ۹۱۱ ورق خورد. موتور ۳ لیتری ۲۵۶ اسب بخاری این ماشین قوی‌ترین موتوری بود که تا آن زمان روی ۹۱۱ سوار می‌شد. سه سال بعد این موتور جایش را به یک موتور ۳.۳ لیتری ۲۹۶ اسب بخاری داد.
نسل دوم ۹۱۱ (با کد ۹۶۴) زمانی به بازار عرضه شد که بسیاری حتی در درون کارخانه هم معتقد بودند عمر این خودرو سرآمده است. پورشه پانزده سال بود بدون تغییر زیاد تولید می‌شد، اقتصاد جهان در رکود بود و در نتیجه علاقه به خرید خودروی اسپرت کم شده بود و در درون کارخانه هم رقیب سرسختی به نام پورشه ۹۲۸ با تکنولوژی مدرن و رانندگی راحت‌ترش ۹۱۱ را تهدید می‌کرد. 
در چنین فضایی پورشه نسلی کاملاً جدید از ۹۱۱ را به بازار عرضه کرد. با استفاده از تجارب ساخت مدل سوپراسپرت ۹۵۹، پورشه این ماشین را با سیستم دو دیفرانسیل و با نام «کاررا ۴» به بازار عرضه کرد. ۸۵ درصد شاسی ماشین تغییر کرد و ماشین با ترمز ABS و فرمان الکترونیکی عرضه شد.
پورشه در سال ۱۹۹۰ همزمان با‌عرضه مدل توربو نسل جدید، سیستم تیپ‌ترونیک را که در آن زمان نامش در بازار چندان آشنا نبود را در ۹۱۱ معرفی کرد و در سال ۱۹۹۱ از اولین ماشین‌هایی در جهان بود که دو ایربگ داشت.

نسل سوم که در سال ۱۹۹۳ (با کد ۹۹۳) به بازار عرضه شد، هنوز یکی از محبوب‌ترین مدل‌های ۹۱۱ است. این آخرین نسل ۹۱۱ بود که موتورش با هوا خنک می‌شد. تونی هاتر، طراح انگلیسی ماشین، اگرچه دوباره همه عناصر آشنای بصری ۹۱۱ را در نسل جدید حفظ کرده بود اما ماشین را کاملاً مدرن طراحی کرد. این خودرو از نظر فنی هم پیشرفته و کم دردسر بود و ترکیب شاسی آلومینیومی فنربندی جدیدش، فرمان‌گیری آن را نسبت به نسل قبل بسیار بهتر کرده بود. 
پورشه در سال ۱۹۹۷ بعد از ۳۴  سال استفاده از موتورهایی که با هوا خنک می‌شد، برای اولین بار در ۹۱۱ از موتوری استفاده کرد که با آب خنک می‌شد. تولید این خودرو که با کد ۹۹۶ در کارخانه طراحی و ساخته شد تا سال ۲۰۰۵ ادامه داشت.
ظاهر ماشین همچنان با الهام از ۹۱۱ باتزی طراحی شد، اما طراحی آن نسبت به نسل‌های پیشین انقلابی بود و اتاق با تفکری مدرن‌تر طراحی شد. مهمترین نشانه چراغ‌های جلو با چراغ‌های راهنما یکی شده بود و دیگر گرد نبود. همین باعث انتقاد‌های زیادی شد. پورشه همزمان مدل باکستر را می‌ساخت و دو خودرو از قطعات مشترک زیادی استفاده می‌کردند. این موضوع هم خوشایند منتقدان نبود. آن‌ها می‌گفتند این صرفه‌جویی‌ها برای یک خودروی اسپرت اصیل و گرانقیمت زیبنده نیست. 

در سال ۱۹۹۹ پورشه مدل GT3  ۹۱۱ را که براساس مدل مسابقه‌ای ۹۱۱ GT3 ساخته شده بود را به بازار فرستاد. مدل توربو هم در سال ۲۰۰۱ به بازار فرستاده شد. 
پورشه در سال ۲۰۰۴ نسل جدیدی از ۹۱۱ را با کد ۹۹۷ رونمایی کرد. خودرو براساس نسل پیش ساخته شده بود اما تغییرات در آن بسیار زیاد بود. در واکنش به انتقاد‌ها از نسل پیشین، پورشه چراغ‌ جلو و راهنما را دوباره از هم جدا کرد. موتور ماشین ۳.۶ لیتری و با قدرت ۳۲۱ اسب بخار بود. در مدل کاررا اس از موتور ۳.۸ لیتری ۳۵۰ اسب بخاری استفاده شد. 
در سال ۲۰۰۹ پورشه ۹۱۱ را با تغییراتی به بازار عرضه کرد و نسل کاملاً جدیدی را با کد ۹۹۱ در سال ۲۰۱۱ رونمایی کرد. جزییات بیشتر درباره جدیدترین نسل ۹۱۱ را {اینجا} بخوانید. 

در پنجاه سال گذشته ۸۲۰ هزار دستگاه پورشه ۹۱۱ در شش نسل مختلف به بازار عرضه شده است. پورشه همواره از تجربیاتش در مسابقات برای توسعه ۹۱۱ استفاده کرده و در عوض ۹۱۱ هم برای این کارخانه افتخارات زیادی در پیست کسب کرده است. دو سوم از ۳۰ هزار پیروزی این کارخانه در مسابقات توسط ۹۱۱ کسب شده است. 
پورشه سراسر امسال با برنامه‌های مختلفی پنجاهمین سال ساخت ۹۱۱ را جشن خواهد گرفت. قرار است یک دستگاه پورشه کلاسیک مدل ۱۹۶۷ به پنج قاره جهان سفر کند و در نمایشگاه‌های مشهوری به نمایش گذاشته شود. موزه پورشه هم مدل‌هایی استثنایی از ۹۱۱ را در نمایشگاهی ویژه در بهار نمایش خواهد داد.