عکس گرفتن از دوستان و آشنایان به نسبت راحت است. چون با آنها احساس راحتی می کنیم و نوعی اعتماد دوطرفه بین ما و آنها برقرار است. خیلی راحت از آنها می‌خواهیم که لبخند بزنند، کمی آن طرف تر بایستند، یا اینکه به آن طرف نگاه کنند. اما عکس گرفتن از غریبه‌ها سخت‌تر است و دشوارتر از همه کار غلبه بر خجالت است.

همه چیز در نوع برخورد خلاصه می شود. این باور قدیمی که می‌گویند افراد حس را به هم منتقل می کنند، در مورد عکاسی از غریبه‌ها کاملاً صدق می‌کند. اگر از خودتان مطمئن نباشید و احساس خجالت کنید، کسی که می خواهید از او عکس بگیرید هم این را حس خواهد کرد. اگر عصبی باشید، آنها هم عصبی می شوند. اگر مشکوک رفتار کنید، فکر می کنند ریگی به کفش دارید و حس می‌کنند از آنها استفاده شده است. اما اگر رفتارتان صمیمی و دوستانه باشد و با روی باز و صادقانه با آنها برخورد کنید، در بیشتر موارد آنها هم یخ شان آب می شود. اگر با روش مناسب به آنها نزدیک شوید و ارتباط برقرار کنید، آنها هم با کمال میل با شما همکاری می کنند. حتی اگر خود سوژه هم به این موضوع واقف نباشد، بهرحال عکس گرفتن نوعی همکاری بین شما و سوژه به حساب می­‌آید.

02_new_york_city_dress_up_600x400

البته استثنا هم وجود دارد. بعضی ها اصلاً دوست ندارند کسی از آنها عکس بگیرد. در بعضی فرهنگ ها هم برخلاف عرف است که از بعضی افراد یا اصولاً از کسی عکس بگیرند. باید همواره به خواسته ها و رسوم دیگران احترام گذاشت. اگر به شهر یا کشور دیگری رفته‌اید، در مورد آداب و رسوم مردم آن منطقه تحقیق کنید و سعی کنید برخورد و واکنش مردم را وقتی که دوربین تان را بالا می گیرید درک کنید و بپذیرید.

بیشتر اوقات، بهترین راه برای عکاسی خیابانی این است که در خیابان گشت بزنید. خود را در شهر جدیدی که هستید گم کنید و به زندگی و روابطی که از پیش روی شما می‌گذرد دقت کنید. وقتی چیزی یا کسی چشم تان را گرفت، نزدیک تر شوید. ببینید چطور می شود حس آن لحظه را ثبت کرد، همان حسی که باعث شد توجه‌تان جلب شود و توقف کنید.

در عکاسی شهری، به نوع لوازمی که با خود برمی دارید هم به دقت فکر کنید. ابزاری را بردارید که بتوانید هر موقعیتی را که با آن روبرو شوید ثبت کنید، ولی نه آنقدر زیاد که باعث دردسر شود و کارتان را کند کند.