سام نخعی

راننده پیشین مسابقات اتومبیلرانی

۱ – از سال ۱۹۵۰ تا کنون ۱۶۴ تیم در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند، اما در تازه‌ترین مسابقه در آمریکا تنها ۹ تیم حاضر بودند. تیمهای ماروسیا و کیترهم با اعلام ورشکستگی و غیبت در پیست مسابقه به ۱۵۳ تیمی پیوستند که از نامشان تنها یادی باقی مانده است.

غیبت دو تیم ماروسیا و کیترهم در مسابقه آمریکا، این مسابقه را تحت تاثیر خود قرارداد. تیمهای کوچک مدت‌ها است به روش تقسیم درآمدهای فرمول یک بین تیم‌ها انتقاد دارند. مدیران این تیم‌ها میگویند سهم عادلانه‌ای به آنها داده نمی‌شود. سهم بیشتر درآمدهای فرمول یک به چهار تیم فراری، مک‌لارن،  ردبول و مرسدس تعلق میگیرند. سهم فراری در بین این چهار تیم از بقیه بیشتر است. تیمهای کوچک از این وضعیت راضی نیستند و شایع شد که حتی برای نشان دادن نارضایتی خود در مسابقه آمریکا شرکت نکنند.

برنی اکلستون، مدیر مسابقات فرمول یک مسئولیت خود در انتخاب روش کنونی برای تقسیم درآمد را می پذیرد. او میگویند هنگامی که این قرارداد بسته می‌شد به نظر قرارداد خوبی بود و او حالا دیگر کنترلی بر آنچه توافق شده ندارد.  به عقیه برنی اکلستون بهترین راه این است که تیمهای بزرگ کمی از درآمد خود صرف نظر کنند و آن را به تیمهای کوچک بدهند تا این تیمهای بتوانند به رقابت در مسابقات این فصل ادامه دهند. اما در واکنش، کریستین هورنر، مدیر تیم ردبول گفت چرا شرکت‌های مالک مسابقات فرمول یک حاضر نیستند از درآمد خود کم کنند و به تیمهای کوچک کمک کنند.

ایده‌ دیگری که مطرح شد این بود که با رفتن تیمهای کوچک از مسابقات، تیم‌های بزرگ با سه ماشین مسابقه دهند تا کاهش تعداد خودروها در پیست جبران شود. ایده‌ای که اکلستون آن را با قاطعیت رد کرد. ایده دیگر این است که تیم‌های بزرگ ماشین‌های خود را به تیمهای کوچک بفروشند و از این طریق هزینه ساخت ماشین برای این تیمها کمتر شود و تیم‌های بزرگتر هم درآمد کسب میکنند.

رقابت بین تیم‌های بزرگ باعث شده تا توافق اکثریت برای تغییر روش تقسیم درآمد بسیار مشکل باشد. شاید بهتر باشد مانند مسابقات فوتبال آمریکایی درآمد، صرفنظر از نتیجه، به طور مساوی بین تیم‌ها تقسیم شود. یا برای تیم‌ها سقف بودجه تعیین شود که تیمهای بزرگ را در هزینه‌های بسیار زیاد برای ساخت ماشین محدود کند. به این ترتیب پول کافی برای تیم‌های کوچکتر فراهم می‌شود.

۲ – غیبت رانندگان کیترهم و ماروسیا باعث شد شکل زمان‌گیری در مسابقه آمریکا و دو مسابقه بعدی تغییر کند. تا کنون در مرحله اول زمان‌گیری شش ماشین که کمترین زمان را ثبت میکردند از دور اول و دوم زمان‌گیری حذف می‌شدند. اما در مسابقه آمریکا این تعداد به چهار راننده در هر مرحله کاهش یافت و در مرحله سوم زمان‌گیری، مثل سابق، ده راننده برای کسب جلوترین خط شروع با هم رقابت می‌کنند.

۳ – کامی کوبایاشی بعد از ورشکستگی کیترهم به تیمهای دیگر پیشنهاد داد که حاضر است به عنوان راننده ذخیره برایشان در تمرین‌های روز جمعه رانندگی کند. او می‌گوید همچنان دوست دارد در فرمول یک بماند. مارکوس اریکسون، راننده کیترهم، بعد از توقف فعالیت این تیم سال آینده برای سابر رانندگی می‌کند. هنوز معلوم نیست او جای کدام راننده را در سابر خواهد گرفت اما تصور میکنم استبان گوتیه‌رز به خاطر پول بیشتری که به تیم می‌آورد، شانس بیشتری از آدریان سوتیل برای ماندن دارد.

۴ – سرجیو پرز به خاطر تصادف با آدرین سوتیل در دور اول مسابقه آمریکا جریمه شد. او در زمان‌گیری مسابقه بعدی در برزیل هر خطی را به دست آورد باید مسابقه را هفت خط عقب‌تر آغاز کند. همچنین به خاطر بی توجهی در رانندگی دو امتیاز منفی هم در گواهینامه رانندگی‌اش ثبت شد. پرز می‌گوید هنگامی که قصد داشت از سوتیل سبقت بگیرد بعد از برخورد ماشینش با ماشین کیمی رایکونن از فراری کنترل از دستش خارج شد و به سوتیل کوبید. سوتیل در حالی این مسابقه را از دست داد که با کسب خط نهم بهترین زمان‌گیری این فصل خود را انجام داده بود.

۵ – والتری بوتاس و فیلیپه مسا، دو راننده ویلیامز با زمان‌گیری بسیار خوب مسابقه را از خطوط سوم و چهارم آغاز کردند. با اینکه دانیل ریکاردو، راننده جوان ردبول ماشین ضعیفتری از این دو داشت، مسابقه را از پشت سر آنها شروع کرد و حتی شروع خوبی نداشت، اما با کمک استراتژی توانست هر دو را نه با سبقت بلکه در هنگام تعویض لاستیک پشت سربگذارد. بوتاس با اینکه خط سوم را داشت اما به خاطر مشکل در کلاچ ماشینش در هنگام شروع از هم تیمی‌اش عقب افتاد و در نهایت پشت سر مسا پنجم شد.

۶ – به نظرم بهترین راننده در این مسابقه لوییس همیلتون بود. او پیش از مسابقه با اعتماد به نفس زیاد گفت که برای پیروزی به پیست می‌رود و این اعتماد به نفس را در سبقت گرفتن از رزبرگ نشان داد. رفتار او نشان میداد که از نظر روانی از نیکو رزبرگ برتر است. او حالا ده بار در این فصل پیروز شده و با پنج پیروزی پیاپی رکورد شکنی کرده. کسب سی و دومین برد او در فرمول یک هم او را همتراز با آلونسو، در جدول بهترین رانندگان فرمول یک قرار داده و از آن مهمترین او را به پرافتخارترین راننده بریتانیایی تاریخ مسابقات بدل کرده است. پیش بینی قهرمان بسیار سخت است اما همیلتون از حالا همه شرایط را برای قهرمانی دارد.