میتسوبیشی با فروش ۳۴ درصد از سهام خود به نیسان، عضو جدید خانواده رنو-نیسان شد. شرایط میتسوبیشی بعد از برملا شدن تقلب در اعلام میزان مصرف سوخت خودروهایش بحرانی شده بود. میتسوبیشی اکثر این خودروها را برای نیسان ساخته بود و به همین دلیل بحران دامن نیسان را هم گرفت.

رسوایی تقلب میتسوبیشی ارزش سهام این کارخانه را ۴۰ درصد کاهش داد و ضربه سختی به فروش نیسان زد. کارلوس گون، مدیر رنو-نیسان راه حل روبرو شدن با این بحران را در اتحاد بیشتر جستجو می‌کند. در ازای ۳۴ درصد سهام و اختیارات مدیریتی، نیسان دو میلیارد و دویست میلیون دلار به ششمین خودروساز بزرگ ژاپن پرداخت می‌کند.

سابقه خوب آقای گون در پیوند رنو با نیسان باعث شده همه این بار به او اعتماد کنند. او در سال ۱۹۹۹ هنگامی که مدیر رنو بود با خرید سهام نیسان راه را برای اتحاد دو کارخانه هموار کرد. او از همان زمان به دنبال شرکای تازه بوده است. در چین با دانگ‌فنگ شریک شده و از این طریق نیسان را در مهمترین بازار خودروی جهان به اوج رسانده و در روسیه هم به «اتو واز» پیوسته تا سهمش را در آینده بازار روسیه تضمین کند.

دلیل ساده این همکاری‌ها افزایش صرفه‌جویی با افزایش میزان تولید است. خودروسازانی که محصولاتشان لوکس نیست، حاشیه سود زیادی ندارند و برای افزایش درآمد باید در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند و فروش را بیشتر کنند. رنو-نیسان در حال حاضر خودرو هشت میلیون و ۵۰۰ هزار دستگاه خودرو در سال میسازند. در اوج این جدول تویوتا و فولکس‌واگن و به زودی جنرال موتورز است که تولیدشان از ده میلیون دستگاه در سال بیشتر است.

اضافه شدن یک میلیون دستگاه خودرویی که میتسوبیشی در سال میسازد به خانواده رنو-نیسان، آنها را به بالای جدول نزدیک‌تر می‌کند. میتسوبیشی در جنوب شرقی آسیا و تایلند و در جایی که نیسان ضعیف است بازار خوبی دارد. این کارخانه به تازگی برنامه‌اش برای تولید شاسی‌بلندهای جدید را آغاز کرده که آن را در بازار رقابتی‌تر خواهد کرد و از همه مهم‌تر این که بعد از بحران تقلب آنقدر سهامش ارزان شده بود که نمی‌شد دست رد به پیشنهاد خریدش زد.

تجربه تلخ گذشته بر هر شراکت در صنعت خودرو سایه افکنده است. پیوستن جنرال موتورز به فیات، ب ام و به روور، دایملر به کرایسلر و البته دایملر به میتسوبیشی همه با تلخی و ضرر به پایان رسید. در همه این موارد پیش‌بینی‌ها برای صرفه‌جویی درست از آب در نیامده است و اختلافات در مدیریت باعث شکست شراکت شده است.

شراکت رنو و نیسان هم در دو دهه گذشته بدون دردسر و تنش نبوده است. اما کارشناسان می‌گویند دلیل موفقیت نیسان-رنو سرعت آهسته آنها برای پیوستن به یکدیگر بوده است. تا سال ۲۰۲۰ و بعد بیست و یک سال اتحاد، باز هم هفتاد درصد خودروهای این دو کارخانه قرار است با قطعاتی مشترک تولید شود.

مشخص نیست آیا میتسوبیشی بتواند بحران موجود را با پیوستن به میتسوبیشی از سر بگذارند. از طرف دیگر «گروه میتسوبیشی» همچنان به عنوان یک سهامدار عمده خودروسازی میتسوبیشی ممکن است بالقوه دردسرساز باشد. کارلوس گون قرار نیست اختیار تصمیم‌گیری در شرکت داشته باشد اما بدون شک خواهد خواست بر تصمیم‌گیری‌ها تاثیر بگذارد. با همه دردسرها، قیمت این شراکت آنقدر به صرفه بود که نه گفتن به آن برای کارلوس گون ممکن نبود.