ب ام و امسال بیست و پنجمین سالگرد ساخت مدل Z1  را جشن می‌گیرد. بعد از مدل ۵۰۷ که در دهه پنجاه میلادی ساخته شد، Z1 اولین خودروی دو نفره‌ای بود که کارخانه آلمانی بعد از چند دهه به بازار عرضه کرد. 
این ماشین توسط شرکت ب ام و تکنیک ساخته شد. ب ام و تکنیک اتاق فکر ب ام و بود و وظیفه‌اش تحقیق درباره تکنولوژی‌های جدید ساخت خودرو بود. با اینکه Z1 قرار بود تنها یک تحقیق باشد، اما هنگام رونمایی در نمایشگاه فرانکفورت سال ۱۹۸۷ با استقبال زیادی روبرو شد و موجی از تقاضا برای ساخت این ماشین به ب ام و فرستاده شد. از جمله یک مجله خودروی آلمانی که برای خرید تنها نمونه موجود حاضر شد ۱۵۰ هزار مارک پرداخت کند. 
در واکنش به این تقاضا، ب ام و اعلام کرد که روزی شش دستگاه Z1 خواهد ساخت. اولین خودرو در سال ۱۹۸۹ در حالی به مشتری تحویل داده شد که چهار هزار سفارش خرید به ب ام و داده شده بود. تا بهار ۱۹۹۱ که تولید Z1 متوقف شد، این کارخانه هشت هزار دستگاه این خودرو ساخت که بیشتر آن‌ها به موزه‌ها یا کلکسیون‌های خصوصی رفت. اگر چه ب ام و می‌گوید یک دستگاه Z1 وجود دارد که در طول این بیست و پنج سال بیش از سیصد‌هزار کیلومتر کار کرده است.

Z1 از هر جهت یک خودروی انقلابی بود. شاسی یکپارچه آن از ورق‌هایی ساخته شده بود که برای مقاومت بیشتر با روی آبکاری شده بود و بدنه ماشین سراسر از پلاستیک ساخته شد. ب ام و برای ساخت بدنه از کامپوزیت‌های پیشرفته‌ای پلاستیک استفاده کرده بود که در عین استحکام زیاد وزن بسیار کمی داشت. سپر‌های ماشین هنگام برخورد در سرعت‌های پایین با حالتی انعطافی تغییر شکل می‌داد و سپس به شکل اولیه برمی‌گشت. بدنه ماشین به کلی دربرابر زنگ‌زدگی و خوردگی مقاوم بود و به هیچ وجه شکل خود را از دست نمی‌داد تا حدی که اولریخ بز (Ulrich Bez) مدیر وقت ب ام و تکنیک برای نمایش استحکام بدنه Z1، در حضور خبرنگاران گلگیر ماشین را روی زمین انداخت و روی آن راه رفت.
بخش‌های مختلف بدنه همه با پیچ به شاسی وصل بود و ب ام و ادعا می‌کرد که می‌توان با یک پیچ‌گوشتی و در یک ساعت همه پنل‌های ماشین را عوض کرد و رنگ آن را تغییر داد. ماشین تنها در چهار رنگ عرضه شد: سبز، سیاه، زرد و قرمز.

اما چشم‌گیرین بخش ماشین درهای آن بود. این درها با دو موتور الکتریکی به سمت پایین حرکت می‌کرد و در کنار ماشین مخفی می‌شد. به این ترتیب می‌شد حتی ماشین را با درهای باز هم راند. Z1 تنها خودرویی است که چنین درهایی دارد و بعد از این ماشین چنین روشی برای باز کردن در استفاده نشد. 
ب ام و روی Z1 یک موتور ۲.۵ لیتری شش سیلندر خطی سوار کرده بود که ۱۷۰ اسب بخار نیرو تولید می‌کرد و این نیرو با یک جعبه دنده پنج سرعته به چرخ‌های عقب منتقل می‌شد. شتاب صفر تا صد کیلومتر ماشین زیر هشت ثانیه بود و حداکثر سرعتش ۲۲۵ کیلومتر در ساعت بود. با این حال ب ام و می‌گفت هدفش ساخت یک ماشین سریع نیست و می‌خواست ماشینی بسازد که راننده از راندن آن لذت ببرد. استفاده از کمک‌فنرهای سری ۳ در این ماشین باعث شده بود که فرمان‌گیری (هندلینگ) آن به تیزی ماشین‌های مسابقات کارتینگ باشد.
تجربه ساخت Z1  به ب ام و کمک کرد تا در سال ۱۹۹۶ مدل Z3 را به بازار عرضه کند که در سال ۲۰۰۲ جای خود را به مدل Z4 داد.