به مناسبت پنجاهمین سال ساخت رنو ۴، مجله دیزاین بوم با همکاری شرکت رنو، یک مسابقه طراحی برگزار می‌کند که شرکت‌کنندگان در آن باید نمونه‌ای مدرن از این ماشین کلاسیک را طراحی کنند. 
رنو ۴ ممکن است به اندازه رنو ۵ به چشم ایرانی‌ها آشنا نباشد، اما این ماشین سومین ماشین پرفروش تاریخ خودروسازی و پر فروش‌ترین ماشینی است که فرانسوی‌ها تاکنون ساخته‌اند. 
رنو در طول بیش از سی سال تولید این ماشین، هشت میلیون دستگاه از آن را در ۱۵ کشور ساخت و در بیش از صد کشور فروخت. 

رنو ۴ پاسخی به سیتروئن 2CV (ژیان در ایران) بود که تولید آن از سال ۱۹۴۸ شروع شده بود. در سال ۱۹۵۶، پیر دریفوس، مدیر وقت رنو، با مشاهده موفقیت این سیتروئن تصمیم گرفت خودرویی بسازد که با همه سلیقه‌ها جور باشد و با تغییرات فرهنگی و اقتصادی زمان همراه شود. به گفته خودش او می‌خواست معادل شلوار جین در پوشاک را در صنعت خودروسازی بسازد.
با نزدیک شدن به پایان دهه پنجاه، تغییرات در طراحی و ساخت خودرو در جهان باعث شده بود که مدل 4CV رنو کمی قدیمی به نظر برسد و لازم بود تا این کارخانه ماشینی جدید به بازار عرضه کند. تحولات اقتصادی و فرهنگی بعد از جنگ دوم جهانی هم نیاز به چنین ماشینی را برای خانواده‌ها توجیه می‌کرد. ماشینی که در طول هفته در شهر کارآمد باشد و آخر هفته خانواده را به پیک نیک ببرد و قیمتش آنقدر باشد که  بیشتر مردم از پس خریدش برآیند و نگهداریش پرخرج نباشد. 

رنو ۴ در جولای ۱۹۶۱ به بازار عرضه شد. با اینکه این ماشین ۵ در بود اما جای مناسبی برای بار داشت و می‌شد صندلی‌های عقب را برای داشتن جای بیشتر خواباند. این ایده، در آن زمان انقلابی در طراحی به شمار می‌آمد.

سادگی، مایه اصلی در طراحی و ساخت این ماشین بود. در عین حال سیستم فنربندی آن باعث سواری راحت آن شده بود و رنو ۴ را یک ماشین همه جا رو کرده بود. 

حجم اولین موتور رنو ۴، ۷۴۷ سی سی بود و سه سیلندر داشت. این موتور بیست اسب بخاری، اگر چه چندان برای مسابقه مناسب نبود، اما نیازهای یک ماشین‌ خانوادگی را برطرف می‌کرد و دوام آن و نگهداری ساده‌اش، باعث محبوبیتش شده بود. رنو ۴ اولین ماشین دیفرانسیل جلویی بود که رنو تولید می‌کرد. 
رنو برای تبلیغ دوام این ماشین، آن را به جوانان فرانسوی قرض می‌داد تا جهانگردی کنند. رنو ۴ همچنین یک پای ثابت مسابقات اتومبیلرانی هم بود. 
گر چه در اولین حضورش در رالی مونت کارلو آخر شد، با این حال رنو برای دادن ژستی اسپورت به ماشین، از حضور و برگزاری مسابقات مختلف با این ماشین مأیوس نشد و بالاخره تیمی در سال ۱۹۸۰ توانست در رالی داکار با این ماشین به مقام سوم دست یابد و در کلمبیا مدلی از رنو ۴ ساخته شد که حداکثر سرعت آن ۲۰۷ کیلومتر در ساعت بود. 
اما یکی از موثرترین کمپین‌های تبلیغاتی رنو ۴ در سال ۱۹۶۳ انجام شد. در این کمپین رنو با همکاری مجله بانوان ال (ٍٍElle) چهار هزار و دویست رنو ۴ مدل پاریزین (پاریسی) را برای آزمایش به مدت دو روز در اختیار خوانندگان این مجله قرار داد. 

با این کمپین، یک شبه رنو ۴ به ماشین‌ مد روز پاریس‌نشین‌ها و مدل محبوب خانم‌ها تبدیل شد و جای خود را بیشتر در جامعه باز کرد و به این ترتیب همانطور که فیات ۵۰۰ در ایتالیا و مینی در بریتانیا به یک خودروی ملی تبدیل شد، رنو ۴ هم به ماشین ملت فرانسه بدل شد. 
 به جز مدل پاریزین، نمونه‌های سافاری (۱۹۷۵) و جاگینگ (۱۹۸۱) و سیکس تیز (۱۹۸۵) از جمله نمونه‌های مشهوری بودند که از این ماشین ساخته شد. 
با وجود موفقیت بسیار زیاد این مدل، رنو به طراحی و تولید ماشین‌های کوچک ادامه داد و در حالی که رنو ۴ فروش بالایی داشت، رنو مدل‌های رنو ۵ و ۶ را هم به بازار عرضه کرد. اما بالاخره ترکیبی از قدمت و قوانین تازه در صنعت خودروسازی باعث شد تا رنو  بعد از تولید هشت میلیون و صد و سی و پنج هزار و چهارصد و بیست و چهار دستگاه از مدل ۴، تولید آن را در سال ۱۹۹۴ متوقف کند. 

رنو به مناسبت پنجاهمین سال ساخت رنو ۴، با آن در مسابقه رالی مونت کارلو شرکت کرد و این ماشین جایزه برنده مسابقه طراحی رنو ۴ مدرن خواهد بود.

ارزش این جایزه ۱۵۰۰۰ یورو است. جایزه نفر دوم ۵۰۰۰ یورو و نفر سوم ۳۰۰۰ یورو است. 

مهلت ثبت نام برای این مسابقه ۲۶ خرداد است. برای اطلاعات بیشتر به {مجله اینترنتی دیزاین بوم} مراجعه کنید.