علاوه بر کیفیت نور که در مطلب قبلی دربارۀ آن صحبت کردیم، جهت نور هم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. یک قانون ساده میگوید نور خورشید (یا هر منبع دیگری) باید از روی شانۀ شما و با زاویۀ ۴۵ درجه به سوژه بتابد. در این حالت است که سایۀ اجزای صورت – مثل بینی – روی صورت می افتد و تصویر دو بعدی را سه بعدی میکند.

اگر خورشید دقیقاً بالای سر شما باشد هم به هرحال سایه ایجاد می‌کند، اما احتمالاً نه سایه‌ای که مورد نظر ماست. در این وضعیت معمولاً داخل گودی چشم، زیر بینی و چانه لکه‌های تاریک ایجاد می شود. اگر فرد کلاه هم به سر داشته باشد شاید حتی چیزی از صورت او معلوم نشود.

بهترین راه برای این که ببینیم کیفیت و جهت نور چطور روی عکس تأثیر می‌گذارد می‌توانید یک آزمایش ساده انجام دهید. یکی از دوستان خود را به فضای باز ببرید و یک بار در ساعات اولیۀ صبح و بار دیگر در میانۀ روز، در شرایط آفتابی و ابری از او عکس بگیرید. در روزی که هوا آفتابی است، عکس هایی بگیرید که نور با زاویۀ ۴۵، ۹۰ ، ۱۸۰ درجه و همچنین دقیقاً از روبرو به صورت دوستتان بتابد. سپس با دیدن عکس ها دقت کنید که جهت و کیفیت چطور روی رنگ و حسی که از عکس می گیرید اثر گذاشته است.

دوباره سراغ عکس های کتابها و مجلات بروید. وقتی به عکسی برخوردید که توجه شما را جلب کرد، با کمی تأمل آنرا تحلیل کنید – چه نوع نوری در عکس بوده؟ از کجا تابیده؟ چرا تأثیر به این خوبی توی این عکس داشته؟

bicyclists_italy_allard_600x400

در مطالب بعدی، در این باره صحبت می‌کنیم که چطور از کیفیت و جهت نور
استفاده کنیم و احیاناً آنرا تعدیل کنیم. همانطور که قبلاً هم گفتیم،
مواردی که ذکر میشود فقط جنبۀ راهنمایی دارد و به هیچ وجه قوانین سفت و
سخت به حساب نمی‌آید. هر موقع فکر می‌کنید با نادیده گرفتن این موارد
نتیجۀ بهتری می‌گیرید، حتماً این کار را بکنید. تکنیک های مختلف را در
شرایط متفاوت بکار بگیرید. آنقدر تمرین کنید تا جنبۀ تکنیکی عکاسی ملکۀ
ذهنتان شود و دیگر لازم نباشد وقت ارزشمندتان را صرف فکر کردن به آن
بکنید.

منبع: نشنال جغرافی