اولین کنترل از راه دورها ابزاری بود که با امواج رادیویی کار میکرد و نیروهای آلمانی هم با استفاده از این فنآوری در جریان جنگ جهانی اول شناورهای آبی خود را به کشتی های نیروهای متفقین می زدند. این قایق ها به نام FL-boad / Fernlenkboote معروف بودند ( به معنی قایق کنترل از راه دور) که شناورهای ۱۷ متری با موتور احتراقی و ساخت شرکت زیمنس (Siemens-Schuckertwerke) بودند و می توانستند ۷۰۰ کیلوگرم مواد منفجره را حمل کنند.

ابتدا شناور را به آب می انداختند و آنرا تا مسافتی به پیش می بردند. از آن به بعد هم آنرا توسط یک کابل چند کیلومتری که به قرقرۀ داخل قایق وصل بود از ساحل هدایت می کردند. یک هواپیما هم آنرا از بالا تعقیب می کرد تا جهت درست را به ساحل مخابره کند. سقف سرعت این قایق ها به ۳۰ گره دریایی می رسید. در جریان جنگ جهانی دوم هم برای اولین بار از کنترل از راه دور برای بمب ها استفاده شد.

اما بعد از پایان دو جنگ جهانی، دانشمندان با فن آوری ای روبرو بودند که ظاهراً دیگر مورد استفاده ای برای آن وجود نداشت.

اما دانشمندان آمریکایی در دهۀ ۴۰ میلادی این فن آوری را وارد زندگی غیرنظامی کردند و نسل اول درهای گاراژ را که با کنترل از راه دور باز و بسته می شد، ابداع کردند. در دهۀ ۱۹۵۰ هم کمپانی زنیط اولین دستگاه کنترل از راه دور را برای تلویزیون ساخت. اسم این وسیله را "آدم های تنبل (Lazy Bones)" گذاشته بودند که توسط یک سیم به تلویزیون وصل می شد.

اما این وسیله محبوبیت زیادی پیدا نکرد و در سال ۱۹۵۵ کنترل از راه دوری ساخته شد که با تابیدن نور به گوشه های مختلف تلویزیون، فرمان های بخصوصی به آن می داد. اما به خاطر سپردن اینکه کدام گوشه مخصوص کدام فرمان است برای مردم سخت بود. به همین دلیل بود که دکتر رابرت آدلر از کمپانی زنیط سراغ امواج ماوراءصوت رفت و اولین ریموت کنترل را که بدون سیم کار می کرد اختراع کرد.

این وسیله هم مشکلات خاص خود را داشت و باعث شد تا دانشمندان سراغ فن آوری مادون قرمز بروند. امروزه در وسایل صوتی و تصویری غالباً از فن آوری نور مادون قرمز در کنترل از راه دور استفاده می شود اما کنترل هایی که با امواج رادیویی کار می کنند هم هنوز موارد استفادۀ مخصوص خود را دارند. کنترل از راه دور، پالس های مادون قرمز را که حاوی کدهای بخصوصی (بصورت صفر و یک) است از خود ساطع می کند.

این کدها هر کدام مربوط به یک دستور ویژه مانند خاموش/روشن کردن، زیاد/کم کردن صدا و غیره می شوند. دریافت کنندۀ روی تلویزیون – یا هر وسیلۀ مشابه دیگری- این کدها را رمزگشایی می کند و به اطلاعات صفر و یکی تبدیل می کند تا ریزپردازشگر بتواند آن را بفهمد. ریزپردازشگر سپس آن دستور بخصوص را انجام می دهد. جلوی کنترل از راه دور لامپ های ریزی (LED) وجود دارد که نور مادون قرمز از آن ساطع می شود. دلیل اینکه بعضی دستگاه های کنترل از راه دور زاویۀ بیشتری را پوشش می دهند و بعضی از کنترل ها را حتماً باید دقیقاً جلوی تلویزیون گرفت تا کار کند، مربوط به قدرت این LED هاست.

کنترل از راه دورهای مادون قرمز آنقدر کارایی داشته اند که ۲۵ سال در زندگی ما حضور داشته باشند اما این کنترل ها محدودیت هایی هم دارند که مربوط به خصوصیات نور مادون قرمز می شود. اول اینکه برد کنترل های مادون قرمز حدود ۱۰ متر است و نیاز به دید مستقیم دارند، به این معنی که سیگنال آن از دیوار عبور نمی کند و مسیر خود را هم کج نمی کند. یکی دیگر از معضلات نور مادون قرمز این است که این نور آنقدر در همه جا وجود دارد که کنترل از راه دورها معمولاً با مشکل تداخل روبرو هستند. چندتا از منابع همیشگی نور مادون قرمز عبارتند از نور خورشید، لامپ های فلورسنت، و بدن انسان.

برای اینکه مشکل تداخل در دریافت کنندۀ مادون قرمز برطرف شود، فیلترهایی روی آن نصب می کنند تا فقط به طول موج خاصی از این نور واکنش نشان دهد. این طول موج معمولاً ۹۸۰ نانومتر است. اما نور خورشید همچنان می تواند گیرندۀ مادون قرمز را گیج کند چون نور خورشید شامل نور مادون قرمز ۹۸۰ نانومتر هم هست.

در کنترل های رادیویی، بجای نور از امواج رادیویی استفاده می شود. کنترل در گاراژ، دزدگیر ماشین، و اسباب بازی های کنترلی از این نوع هستند. علاوه بر کنترل از راه دور، از امواج رادیویی در تلفن موبایل، اینترنت WiFi و تلفن های بی سیم هم استفاده می شود.

پس از گذشت بیش از ۶۰ سال از تولد کنترل از راه دور، این وسیلۀ مفید آنقدر جای خود را در زندگی ما باز کرده که خیلی از ما ممکن است یک ساعت دنبال کنترل از راه دور تلویزیون بگردیم، بدون اینکه یادمان بیفتد روی خود تلویزیون هم دکمه های مشابهی هست!