گوشی HTC Desire HD با قامت ۱۲۳ میلیمتری خود، ترکیبی است از موارد امیدوارکننده و موارد ناامیدکننده. برای نمونه، بزرگتر شدن صفحۀ آن نسبت به مدلی قبلی HTC Desire بسیار هیجان انگیز است اما همین باعث شده تا حمل آن هم سخت تر شود. یا مثلاً صفحۀ ۴.۳ اینچی با وضوح ۴۸۰ × ۸۰۰ آن اصلاً بد نیست اما شفافیت تصویر و کیفیت رنگ مشکی آن نمی تواند با آیفون ۴ یا صفحۀ Super OLED متعلق به گوشی سامسونگ Galaxy S رقابت کند.

البته ترکیب آندروید ۲.۲ (Froyo) با فنآوری HTC Sense در سیستم عامل Desire HD بسیار جالب است و پردازندۀ یک گیگاهرتزی آن هم باعث شده تا همه چیز با سرعت مناسب و بدون وقفه و تأخیر انجام شود. می توان براحتی بین برنامه‌های مختلف جولان داد و آیکونهای عکسدار را هم به راحتی دید، ضمن اینکه  تقویم Exchange هم به این مدل HTC اضافه شده است.

در گوشی Desire HD صفحات وب براحتی بارگذاری میشوند و متن هم با درشت و ریز کردن صفحه، بدون هیچ زحمتی خود را در صفحه جا میدهد. با فلش ۱۰.۱ هم می‌توان فایلهای تصویری را تماشا کرد که این مشخصه احتمالاً بازار خیلی ازگوشیهای دیگر را کساد میکند.

ضبط ویدیوی ۷۲۰p HD هم از مشخصه های جدید HTC Desire HD است که کیفیت خوبی دارد، و عکسهای ۸ مگاپیکسلی آن هم کاملاً قابل قبول است. ضمن اینکه سرعت شاتر دوربین آن بالاست و فلاش کارآمدی هم دارد.

گوشی HTC Desire HD بین گوشیهای سطح پایینتر البته خیلی باکلاس می نماید اما بجای اینکه حس کنیم انقلابی صورت گرفته، نوعی اصلاح و ارتقاء را مشاهده می‌کنیم. خیلی‌ها اندازۀ بزرگ آن را نمی‌پسندند و صفحۀ آن هم توان برابری با آیفون ۴ را ندارد. اما هرچه باشد یک گوشی آندروید است که شاید نتوان به راحتی، گوشی بهتری از آن رو کرد.